Afgewezen voor een stage: wanneer je naam meer zegt dan je talent

Stel je voor: je zit in je derde bachelorjaar. Tot nu toe verlopen je studies goed en je kijkt uit naar je stage. Je begint gemotiveerd te zoeken en stuurt mails naar verschillende bedrijven. Twee maanden later heb je nog steeds geen stage gevonden, terwijl je witte medestudenten binnen de maand al een plek vinden.

Vandaag besteden we steeds meer aandacht aan het bestrijden van discriminatie. Toch verdwijnt het probleem, ondanks alle aandacht, niet. Veel mensen beschouwen discriminatie als iets uit het verleden, maar in werkelijkheid blijft het ook vandaag bestaan. Wanneer we woorden als “discriminatie” of “racisme” horen, denken we meestal aan duidelijke en zichtbare situaties. Eigenlijk is het belangrijk om ook stil te staan bij de minder zichtbare vormen. Discriminatie gebeurt niet alleen op het werk of op straat. Het komt ook voor op momenten waarop je het misschien minder verwacht, zoals wanneer je op zoek gaat naar een stageplaats.

Veel studenten maken dit mee, maar mensen praten er nog te weinig over. Bedrijven, en soms ook onderwijsinstellingen, schuiven het onderwerp liever opzij. Mensen die zelf geen discriminatie ervaren, denken vaak dat het probleem niet bestaat. Voor wie er wel mee te maken krijgt, is het een realiteit die niet genegeerd kan worden.

Ik sprak met S.K. over haar ervaring als Turkse jongere op haar stageplaats. 

“Het was een moeilijke zoektocht. Ik bleef bellen en mails sturen, maar kreeg bijna geen antwoord. Als ik al een reactie kreeg, was het telkens dat ze er geen tijd voor hadden. Toen een bedrijf uiteindelijk toch een ‘ja’ zei, was ik blij dat ik een stageplaats had gevonden, en dat nog een week voor de deadline.”

Toen haar eerste stagedag eraan kwam, wist ze niet goed wat ze moest verwachten.

“Ik ging naar mijn coach met ideeën, maar ze leek me steeds te vermijden. Ik had meteen het gevoel dat ik niet goed bezig was, terwijl de andere stagiaire voortdurend hulp kreeg en complimenten ontving.”

Een maand voor het einde van haar stage vertelde de stageplaats haar dat ze slecht werk had geleverd. Het bedrijf besliste daarom om de samenwerking stop te zetten. 

“Dat nieuws kwam hard aan. Ik had het gevoel dat ze dit met opzet deden. Op dat moment stond ik er niet echt bij stil, maar nu ik erop terugkijk, lijkt het voor mij overduidelijk. De andere medewerkers en stagiairs waren misschien iets zelfstandiger, maar niemand hielp mij. Daardoor kon ik mezelf ook niet kunnen ontwikkelen op de stageplaats. Ik moest meteen opnieuw op zoek naar een nieuwe stageplaats, maar dat lukte mij niet. Ik vind het heel jammer dat mensen mij beoordelen op mijn naam en mijn achtergrond. Ik wil ook gelijke kansen en dezelfde hulp krijgen als mijn medestudenten of collega’s.” aldus S.K.

Zolang we deze vorm van discriminatie onder de tafel schuiven, zullen we geen echte oplossing vinden. Daarom moeten we het gesprek blijven aangaan.

Met het project REJECT legt Avansa stagediscriminatie bloot. Ze onderzochten of je naam invloed heeft op je kansen om een stageplaats te vinden. Daarvoor maakten ze twee identieke profielen, met slechts één verschil: de naam. Ze testten dit in drie verschillende opleidingen. In de lerarenopleiding secundair onderwijs bleek het verschil het grootst. 

Om die reden organiseerde Avansa op zaterdag 21 maart een activiteit in het kader van de Internationale Dag tegen Discriminatie en Racisme in het Vrijzinnig Punt in Hasselt. Tijdens deze avond stonden stagediscriminatie, de klassenmuur en de toekomst van onze samenleving centraal.