“Niet perfect, altijd de moeite”: het pleegzorgverhaal van Miek en Thomas

HASSELT - “Niet perfect, altijd de moeite.” Die slogan draagt Pleegzorg Vlaanderen dit jaar uit, en voor Miek Liefsoens (32) en Thomas Machiels (31) vat dit hun pleegzorgverhaal perfect samen. Sinds 14 november 2024 verwelkomen ze pleegkindje V. in hun huis, waar ze opgroeit naast hun biologische dochtertje G. Een warm maar gewoon gezin, dat tegelijk een belangrijke keuze met een grote impact maakte. 

Wanneer kinderen, jongeren of volwassenen in een kwetsbare thuissituatie belanden, vangt pleegzorg op wat elders ontbreekt: rust, veiligheid en nieuwe kansen. Achter dat vangnet schuilen verhalen van moeilijke momenten, intense verbondenheid en onverwachte uitdagingen. 

Van adoptie droom naar pleeg match 

Het verhaal van Miek en Thomas begon met een kinderwens en de vraag naar hoe hun gezin eruit zou zien. Het gesprek over adoptie ging al vroeg van start, nog voor de geboorte van hun biologische dochtertje G. Dat kwam doordat Thomas zowel graag zijn eigen biologisch kindje als een geadopteerd kind wilde verwelkomen. Voor Miek was het belangrijk om zich echt mama te kunnen voelen, inclusief de ervaring van de negen maanden zwangerschap en alles wat daarbij hoorde. 

Tijdens de zwangerschap van G. zijn ze dan ook meteen gestart met het adoptietraject. Het voorbereidingstraject en maatschappelijk onderzoek dat ze moesten doorlopen bleek een lang, intens en veeleisend traject te zijn: “Het voorbereidingstraject alleen duurde bij ons al twee jaar,” vertelt Miek, “aan het einde van het maatschappelijk onderzoek kregen we wel een gunstig advies, maar met voorwaarden, wat betekende dat we een jaar de tijd kregen om met de werkpunten aan de slag te gaan. Daarna zouden we opnieuw geëvalueerd worden.” 

Hoewel adoptie het pad was dat het beste aanvoelde, maakten de lange wachttijden, de strenge procedures en het feit dat interlandelijke adoptie tijdelijk on hold werd gezet, de realiteit ervan moeilijk. Dit duwde het koppel een andere richting uit: “De wachttijden liepen tot meer dan tien jaar. Dat vonden we te lang want we wouden graag een broertje of zusje voor G. in dezelfde leeftijdscategorie zodat ze samen konden opgroeien.”

Het keerpunt kwam toen Miek op Instagram een bericht van Pleegzorg Limburg tegenkwam. De post zocht pleegouders en bevatte cijfers die haar overvielen: “Ik was echt in shock toen. Op dat moment was G. ongeveer een jaartje oud en er stond dat er in Limburg meer dan 100 kinderen tussen de nul en drie jaar op zoek waren naar een pleeggezin.” 

Niet veel later had het koppel hun eerste infosessie gevolgd: “In de auto onderweg naar huis bekeken we meteen de vragenlijst die de volgende stap in het proces naar pleegouderschap is. We waren heel gemotiveerd.” De vragenlijsten voor pleegzorg bevatten zeer brede vragen, zoals wie je bent en wat je interesses zijn, maar ook heel specifieke vragen over de structuur van je sociaal netwerk en wie je bent als gezin: “Het proces was verrassend open en relaxed. Er volgde later nog een huisbezoek waarbij Pleegzorg kwam kijken hoe we in omgang met G. waren en hoe we wonen. Ze vroegen ook naar onze grenzen, wat heel fijn was, dit alles hielp in de zoektocht naar het type kind dat bij ons past.” 

Het telefoontje dat alles veranderde 

De matching gebeurde sneller dan verwacht. Eerst leek er een kindje van drie maanden geplaatst te kunnen worden, maar dit ging uiteindelijk toch niet door. “We waren ons er al op aan het voorbereiden, we hadden samen ook afgesproken dat we nooit een match gingen weigeren. Ik was ook al oude kleertjes van G. gaan terugzoeken etc.” Een kleine teleurstelling, die enkele minuten later in hetzelfde telefoongesprek plaatsmaakte voor hoop: “Er was vier dagen geleden een kindje geboren in het ziekenhuis en zij zou mogelijk een match zijn voor ons. We kregen nog niet veel informatie, enkel dat de plaatsing dringend zou moeten gebeuren.” 

14 november 2024, de dag van de plaatsing verliep chaotisch en emotioneel. Plannen wijzigden voortdurend, tot de jeugdrechter diezelfde avond nog besliste dat V. bij hen geplaatst zou worden. "Het plan was die dag al vier of vijf keer veranderd," vertelt Miek. "In de ochtend kreeg ik telefoon dat ik naar het ziekenhuis zou mogen gaan om de biologische mama te ontmoeten en V. op te halen. Niet veel later kreeg ik wéér telefoon dat het toch niet doorging. 

In de middag werd ik opnieuw gebeld met het nieuws dat de beslissing aan de jeugdrechter gelaten werd. Er was nog onzekerheid wanneer de uitspraak zou volgen, maar uiteindelijk kwam V. in de avond eindelijk thuis aan: er arriveerde een politiecombi waar twee mannen in uniform uitstapten samen met een Maxi-Cosi." 

Eindelijk samen 

V. verblijft bij Miek en Thomas in een perspectiefbiedende plaatsing, wat betekent dat het kindje permanent bij hun verblijft, met jaarlijkse evaluatie bij de jeugdrechter. Samen met hun pleegzorgbegeleiders bespreken ze vaak wat goed gaat, waar noden liggen en hoe iedereen in de familie zich ontwikkelt. 

Ook de biologische mama blijft een deel van V.’s leven: om de twee weken is er een begeleid bezoek. “Wij nemen de dagelijkse beslissingen rond V. haar opvoeding, maar sommige beslissingen liggen nog bij haar biologische ouders zoals onderwijs, religie, medische keuzes, …” vertelt Miek. Dat vraagt flexibiliteit en vertrouwen, maar ook dit hoort bij het engagement dat Miek en Thomas bewust aangaan: “We dachten dat de opvoeding hetzelfde zou gebeuren zoals bij G., maar dat is niet zo. Gelukkig kunnen we alles open met pleegzorg en de biologische mama bespreken en nemen we de belangrijke beslissingen samen.” 

Bij G., hun oudste dochter, werd alles van het begin open uitgelegd: “We hebben een boekje liggen thuis, dat verhaal gaat over een eendje met een poezenmama. Dat is een metafoor voor de situatie bij ons thuis.” G. gaat soms mee naar de begeleide bezoeken met de biologische mama van V. Ze weet dat V. een andere mama heeft, maar blijft haar pleegzusje gewoon “mijn zus” noemen. “Voor een kind van twee jaar is dat heel vanzelfsprekend”, lacht Miek. 

De liefde in huis is ook vanzelfsprekend. Voor Miek voelt het moederschap voor beide kinderen identiek: “Natuurlijk voelde het de eerste dagen even onwennig, maar omdat een baby zo afhankelijk is, bouw je snel een band op. Die eerste dagen had ik misschien niet het gevoel van ‘dat is mijn kindje’, maar dat gevoel kwam zeer snel.” 

“Niet perfect, altijd de moeite”

Miek deelt dat het beste advies dat ze kreeg tijdens het traject de erkenning was dat perfectie niet nodig is. “Het beste advies dat we gehad hebben tijdens het pleegzorgtraject is ‘we verwachten niet dat je perfect bent’. Dit is iets waar ik mezelf vaak nog aan moet herinneren. Natuurlijk wil ik het super goed doen. Dat wil iedere ouder denk ik. Ik leg mezelf dus wel wat druk op, maar pleegzorg helpt mij echt om die druk te verlagen.” 

Ze sluit graag nog af met haar eigen advies aan families die twijfelen om voor pleegzorg te kiezen: “Ik raad sowieso aan om naar de eerste infosessies te gaan omdat dat heel vrijblijvend en laagdrempelig is, maar ook om je visie over pleegzorg te verbreden. Slorp al de informatie die je krijgt op, laat het bezinken en maak daarna keuzes. Met je hoofd en je hart.” 

In de podcast No filter family, gemaakt door pleegmama Miek Liefsoens zelf, gaat ze elke twee weken in gesprek met gasten die in aanraking komen met pleegzorg om de vele taboes rond pleegzorg bespreekbaar te maken. Een initiatief ontstaan uit liefde voor haar gezin en de noodzaak om eerlijke verhalen te delen. 

De eerste aflevering van de podcast staat al online:

Je kan Miek haar podcast ook vinden op Instagram: @nofilterfamily

View this post on Instagram

A post shared by no filter family (@nofilterfamily.podcast)